Iets anders was dat de oude garde met vaste bezoekers als Bram, Nico, Gijssie, op leeftijd begon te raken. Het huisje in Frankrijk, overwinteren in Spanje, verre reizen, kleinkinderen die een dagje kwamen, de adviezen van de huisarts waren er de oorzaak van dat hun loopje naar de Ingooi er steeds vaker bij inschoot. Van z’n vader had junior gehoord dat er zelfs een groepje studenten was dat interesse had getoond om de Ingooi over te nemen. Omdat ze het bruine café als typisch stukje Vaderlandse cultuur wilden behouden.
Omdat hij op de druilerige dinsdagmiddag toch in de buurt van de Ingooi was besloot hij in een opwelling om even langs te gaan. Voor een espresso en om te kijken of er bekenden waren waarmee hij het beleid van Bassie bij de rood-witten tegen het licht kon houden. Z’n binnenkomst in het café werd nauwelijks opgemerkt. Het was druk, niet in het minst omdat de volledige club van oude jongens aanwezig was.
“Niet zomaar” fluisterde z’n vader, die hem naar zich toe had gewenkt, hem in. “Kom naast me zitten, dan praat ik je effe bij.”
In een paar woorden schetste senior daarna de situatie. Hoe er plannen waren om de Ingooi bij La Remise te trekken en op te heffen als café, dat in een stroomversnelling kwam omdat er een buurtcafé ter vervanging in de aanbieding stond, een projektontwikkelaar vervolgens roet in het eten dreigde te gooien. Door de kredietcrisis waren alle plannen een paar weken geleden in het slop geraakt. De bank was plotseling dwars gaan liggen, bovendien had de deelraad bezwaren op grond van het bestemmingsplan. De overname van café de Brug was op losse schroeven komen te staan omdat uitbater Willem bij nader inzien z’n bedoening niet kon missen en de heren Nelis en Bertus zich als compagnons hadden ingekocht.
Het positieve nieuws was dat het hart van Frits bij een second en een third opniononderzoek minder afwijkingen bleek te vertonen dan hem in eerste instantie was meegedeeld. Een operatie was niet noodzakelijk en met wat medicijnen en twintig kilo minder op de weegschaal kon hij er weer jaren tegen zoals hij het zelf samenvatte.
En dan waren er ook nog problemen met de wet BIBOB en de halvering van het buitenterras.
Het bericht van ome Bram dat hij bij nader inzien afzag van een carrière als kastelein had de doorslag gegeven. Bram was namelijk met de verrassende mededeling gekomen dat de gemeente hem een nieuwe standplaats voor z’n stal had aangeboden. Een aanbieding die hij niet kon weigeren maar omdat hij de waarschuwingen van z’n familie om nou eens wat rustiger aan te doen niet wilde negeren, had hij deze ter overname aangeboden aan z’n dochter Caroline. Die bleek daar wel oren naar te hebben en onder voorwaarde dat Bram het eerste jaar nog enige dagen per week zou assisteren waren ze het eens geworden.
Dit verhaal was een paar minuten voor junior binnen was gekomen, door Nico uiteengezet op een manier die verried dat zoiets gefundenes fressen was voor een gepensioneerd directeur. Natuurlijk hadden een conclusie en een voorstel hoe verder te gaan niet ontbroken in zijn verhaal, vertelde senior aan z’n zoon die zich net verdienstelijk maakte met het doorgeven van een vol dienblad. Iedereen had een half uur gekregen om na te denken en daarna zouden ze een keuze moeten doen uit de volgende mogelijkheden: a. Sluiten van de Ingooi b. Alles laten zoals nu en de Ingooi als bruin café laten voortbestaan c. Verkoop van de Ingooi aan een studentenvereniging.
Het mooie was dat het na een aanvankelijk zwijgen langzaam tot iedereen begon door te dringen voor welke keuze ze gesteld werden. Daarna waren de opmerkingen voor of tegen niet van de lucht. Argumenten flitsten heen en weer en het was bijna onmogelijk om uit te maken welke kant het verkiezingsballetje zou oprollen. Tot ome Bram terwijl Nico al bezig was om de stempapiertjes uit te delen met een luidruchtig keelgeschraap vroeg of iedereen toch vooral het volgende in z’n keuze wilde meenemen.
De gespannen afwachting die daardoor ontstond was het best te vergelijken met de sfeer vlak voor de binnenkomst van Obama in een zaal vol Democraten. Alle ogen draaiden zich door de onverwachte ingreep in het verkiezingsgebeuren in de richting van de oude bloemenkoopman. Die nam de tijd om van z’n moment te genieten. Sloot nog even de ogen voor hij met feilloze precisie z’n opmerking plaatste: “Dat biertje in onze Ingooi was toch zo slecht nog niet.”
De uitslag van de stemming zorgde daarna voor de nodige opluchting. Met een stemverhouding van 8 tegen 2 werd voor voorstel b gekozen.
Meneer Piet was zo blij dat hij er gelijk Champagne tegenaan gooide. Het Ingooibier smaakte vervolgens als nooit tevoren en tante Jans zorgde voor een stevige bodem van saté, vlammetjes, kroketten en haar nergens geëvenaarde gehaktballen.
Er volgde een prachtige avond met veel verhalen en veel gelach. Werd het laat? Het werd zeer laat. “De Ingooi forever” klonk het ettelijke malen en er was een rijtje taxi’s nodig om de vaste kern van bezoekers naar huis te brengen.
Je had toch niet anders gewild, zei tante Jans tegen Frits toen ze de laatste gast ver in de kleine uurtjes met een ‘De Ingooi forever’ hadden uitgezwaaid.
“Zo is het, meissie,”gaf deze haar zachtjes terug terwijl hij de deur van de Ingooi afsloot.
“De Ingooi forever maar sooner or later ……..”
Gajus junior

20-8-2008

Hier of binnen, mompelde Nico tegen Gajus, toen ze bij het café arriveerden maar het antwoord kwam uit een andere hoek dan hij verwachtte. ”Hé. Zijn dat niet de heren die hier laatst ook al op bezoek waren?” zei een van de bezoekers waarin Gajus de man herkende die zich tijdens z’n eerste bezoek als ome Nelis had voorgesteld. Kom er even gezellig bij. Bertus haalt wel een paar stoelen van binnen.
Even later zaten ze achter een kloek glas dat Bertus maar gelijk had meegebracht en er ontstond een gesprek waarin onderwerpen als het weer, de Tour, die malle Wilders met z’n Fitna, de gang van zaken op de beurs en bij Fortis in het bijzonder en de twijfelachtige gang van zaken in de hedendaagse ouderenzorg meedogenloos kritisch door de mangel werden gehaald. Na deze inleiding kwam het gesprek op het spelletje dat in Nederland periodiek de verkoop van oranje kleding naar onwaarschijnlijke hoogten stuwt. Voetbal dus en zowel Nelis als Bertus hadden als liefhebbers van het eerste uur hun hart aan een vereniging verpacht. Nelis aan DWS en Bertus aan BlauwWit. Twee toonaangevende verenigingen in vroeger jaren maar nu afgezakt naar de klasse der liefhebbers hoewel daar in de hoogste klasse zoals Bertus zei bij sommige clubs ook een aardig inkomen als vergoeding wordt betaald. Of de heren Nico en Gajus ook supporters van een club waren. Toen de naam van Ajax viel moesten de twee even iets wegslikken. Dat hun café in de toekomst misschien een trefpunt zou worden van oersupporters van die vereniging viel ze duidelijk zwaar. Maar toen Nelis vond dat zoiets moest kunnen ging ook Bertus aarzelend akkoord.
“Jullie komen natuurlijk voor Willem,” merkte Nelis daarna tussen neus en lippen door op, “maar dan zal je toch even geduld moeten hebben. Die is er niet, dat wil zeggen, ik verwacht hem pas vanavond om een uur of zeven. Vertelde ons gisteren dat ie een afspraak had met een projectontwikkelaar die het hele blok hier wil opkopen om er een hotel van te maken. Toevallig kwam die gast verleden week langs omdat ie zich, hoe zei ie dat ook al weer, Bertus, omdat ie zich er persoonlijk van wilde overtuigen dat het om investering ging die z’n geld waard was. Die z’n geld waard was als je weet wat ik bedoel zei ie letterlijk. Ik mocht die man gelijk al niet en antwoordde nog dat ik helemaal niet wist wat ie bedoelde maar toen was ie al verder gelopen en we hoorden hem nog net iets zeggen over ouwe zooi, slopen en de hele boel plat gooien.”
Even was het stil maar niet lang omdat Nico na even om zich heen gekeken te hebben z’n blik op de twee stamgasten van de Brug richtte en op gedempte toon aan ze vroeg of ze een geheim konden bewaren. Geen punt gaven de twee te kennen. Geheimen gaan met ons het graf in wat nu ook niet direct hoefde zoals Gajus opmerkte maar hun goede bedoelingen waren duidelijk.
“Luistert dan,” ging Nico verder. “Jullie hebben natuurlijk al lang begrepen dat wij, ik bedoel ons groepje, de Brug wil overnemen van Willem. Die wil er om allerlei redenen ook wel vanaf en ik denk dat we het ook wel eens worden over een prijs. Maar dat staat nu plotseling allemaal op losse schroeven door het bezoek van dat poenige heerschap verleden week. Dat denken jullie, toch?”
Dat laatste bleek inderdaad het geval te zijn bij de heren Nelis en Bertus en ook aan Gajus was te zien dat de onverwachte kaper op de kust hem ernstig aan het twijfelen had gebracht over het succes hun missie.
“Weet je,” zei Nico nadat hij nieuwe drankjes voor zichzelf en z’n tafelgenoten had laten aanrukken. “Weet je, door m’n werk bij een installatiebureau heb ik natuurlijk een uitgebreid netwerk opgebouwd. En ik mag in alle bescheidenheid wel zeggen dat ik op goeie voet sta met alle mensen die er wat toe doen in deze stad.
Begrijpen jullie waar ik heen wil?”
“Ga nou maar verder,” verwoordde Gajus de mening van drie toehoorders. “Je maakt ons nieuwsgierig.”
Hoofdschuddend keek Nico ze aan. “Beste jongens, denk nou even na. Waar kijk je bij een project zoals dit nou als eerste naar? Het bestemmingsplan van het pand en de buurt.
Tien jaar geleden was er ook al zo’n wijsneus die hier wilde bouwen. Nou, mooi dat dat niet doorging. Dat plannetje van die meneer is een luchtballon. Hier mag geen hotel gebouwd worden. Nu niet, nooit niet.”
“Betekent dat dan dat Willem voor niks is gaan praten met die lui?”zei Bertus met een peinzende blik. “Precies,” kreeg hij van Nico als antwoord. “Doe jij mij nou een plezier. Vertel jij Willem vanavond of morgen wat je van ons gehoord hebt. En zeg hem dat ie mij belt voor een afspraak. Dan zou het mij niet verwonderen als wij elkaar in de toekomst nog vaak hier tegenkomen.”
“DWS en BlauwWit,” zei Nico later toen ze terug wandelden naar het Centraal Station. “Dat kan nog mooie verhalen over vroeger opleveren in de toekomst.”
“Als je dan toch op de nostalgische toer gaat,” antwoordde Gajus, “Laten we dan over de Nieuwedijk lopen. Trakteer ik jou op een ijsje bij van der Linden.
En zo gebeurde het. En haalden ze bij een grote hoorn met slagroomijs oude verhalen op over de Royal, Bernard Drukker op z’n wereldorgel, de Luxor en Parisien. Over Dijkers en Pleiners en hoe die fotograaf ook al weer heette die daar toen zo’n mooi boek van had gemaakt.
“Soms lijkt het net of vroeger steeds dichterbij komt,” vatte Gajus z’n herinneringen samen toen ze bij het CS afscheid namen.
“Daarom moeten we nodig haast achter die overname van de Brug zetten” gaf Nico hem als antwoord. “Voor de tijd ons inhaalt. Met een beetje goeie wil moet het met twee drie weken voor elkaar zijn. Heette die fotograaf niet van der Elsken?”
“Als de notaris een beetje meewerkt moet dat kunnen lukken,” antwoordde z’n partner. “Wat zou je zegen van de Toekomst als naam voor het café? Trouwens, volgens mij was het van der Keuken.”
En met een brede armzwaai gingen ze ieder huns weegs.
Gajus

16-7-2008

“Volgens mij zijn we er nu allemaal,” concludeerde Nico na een korte blik op z’n horloge. “Alleen Gijssie is verhinderd want hij zit met z’n vrouw en de kids In Frankrijk en meneer Piet liet via z’n antwoordapparaat weten dat ie aan het schilderen is in Drenthe. Hebben jullie allemaal wat te drinken? Dan wilde ik met jullie goedvinden de aftrap verrichten.

Het was de maandag die in de geschiedenis van de Ingooi waarschijnlijk zal voortleven als bridgemonday. Er was na de opening van Nico instemmend gemompeld door de leden van de vaste supporterskern die zich op het terras van café de Brug hadden verzameld om, zoals ome Bram het had uitgedrukt, ‘nou eens een keer spijkers met koppen te slaan over de toekomst van de Ingooi’.
Op geroutineerde wijze had Nico daarna de historie van de Ingooi geschetst. De bloeiperiode die samenviel met de successen van de Meerclub, hoe er daarna mindere jaren waren gevolgd en de zaak vijf jaar geleden zelfs gesloten dreigde te worden. Hoe dat door de financiële deelname van de leden van de vaste supporterskern voorkomen had kunnen worden. De recente uitbreiding met het eetcafé was een schot in de roos geweest en eigenlijk was er nu vooral behoefte aan uitbreiding van La Remise en Jeu. Onverwacht waren er echter problemen gerezen die om een snelle oplossing vroegen en daarvoor was de goedkeuring van de groep nodig.”
Geroutineerd liet Nico na die laatste woorden een stilte vallen om iedereen gelegenheid te geven het gehoorde te verwerken. Reacties bleven natuurlijk niet lang uit. Wat waren dat voor problemen waar hij z’n verhaal mee had onderbroken?
Even maakte een passerende vrachtwagen hem het spreken onmogelijk maar daarna volgde de lancering van het vervolg van z’n verhaal. “Frits moet stoppen met werken van de dokter.” De mededeling verwekte zowel verbazing als ongerustheid.
“Frits? Stoppen? Is ie ziek dan?” zei ome Bram met een stem die een lichte trilling vertoonde. “En wat is er dan nog meer aan de hand?”
Met een kort opheffen van beide handen maande Nico de mannen tot stilte en nadat Haagse Karel wat te drinken had gehaald ging hij verder met z’n verhaal.
Frits had natuurlijk al veel eerder willen stoppen met werken maar was vijf jaar geleden op verzoek van de aanwezigen doorgegaan als uitbater van de Ingooi. De laatste tijd had ie wat last van kortademigheid zoals hij het noemde maar na een bezoek aan z’n huisarts en vervolgens de cardioloog bleek dat er toch wat meer aan de hand was dan alleen maar een tekort aan lucht. Het kwam er op neer dat er wat onderhoudswerk aan z’n hart verricht moest worden omdat een paar hartkleppen niet goed meer werkten, en dat werken daarna tot de verboden vruchten moest worden gerekend.
Een tweede probleem was dat de resultaten van het cafégedeelte van de zaak ver achter bleven bij die van de eetafdeling. Eigenlijk wilden Mehmet en JeanPaul La Remise en Jeu het liefst uitbreiden met de ruimte van de Ingooi, temeer omdat Frits ermee was gestopt. De jongelui wilden daarbij natuurlijk het liefst op eigen benen staan en hadden daarom contact gezocht met Nico om te kijken hoe dat voorstel zou vallen bij de mede-eigenaren.
“Weet je,” zei Nico terwijl hij even stopte om een slok van z’n pils te nemen. “Weet je, ik had natuurlijk wel moeilijk kunnen doen maar jullie zijn net zo goed op de hoogte van de stand van zaken waar het de Ingooi betreft als ik. Ik heb dus met de twee knapen afgesproken dat die met een voorstel zouden komen. De boeven hadden natuurlijk al wat voorwerk verricht en drie dagen later lag er een uitgewerkt aanbod voor me. En laat ik meteen maar zeggen dat het me niet tegenviel waar ze mee aan kwamen. Hier Karel, als jij nou effe die A-viertjes uitdeelt dan kunnen jullie zelf zien wat het inhoudt. Een mooi bedrag, toch? Voldoende om een gouden randje aan het pensioen van Frits te hechten. En, als je op bladzijde twee kijkt, zal je zien dat het bedrag van jullie bijdrage aan het in stand houden van de Ingooi vijf jaar geleden inmiddels is vertienvoudigd. Ja, daar sta je van te kijken, Fransie, dat zijn beleggingscijfers waar jij geeneens van durft te dromen. Hebben ze hier eigenlijk wat te eten? Ik heb trek gekregen van m’n verhaal. Ik geloof dat jij hier de weg al een beetje kent, Gajus. Als jij nou eens even binnen gaat kijken of er wat hartigs op tafel kan komen dan kunnen we met z’n allen op ons gemak nog even naar de cijfertjes kijken.”
En zo gebeurde het. Terwijl Gajus vergezeld door ome Nelis naar binnen ging om voor de ravitaillering te zorgen kwam buiten het gesprek op gang waarbij Nico zo nu en dan voor wat toelichting zorgde als de discussie uit de rails dreigde te lopen.
Eigenaar Willem van de Brug bleek in staat om voor een hoeveelheid smakelijk ogende saté met brood te zorgen en Gajus zorgde ervoor dat het ook de heren Nelis en Bertus aan niets ontbrak. Horen bij de inventaris verklaarde hij fluisterend aan Nico en dat kan alleen maar voordelen hebben als je in de toekomst kijkt.
Deze begreep onmiddellijk wat Gajus bedoelde en nadat hij via ome Bertus voor een vloeibare bijdrage had gezorgd tikte hij net hard genoeg op een van de borden om de aandacht weer naar zich toe te trekken.
“OK, mannen, jullie hebben nou het financiële plaatje gezien en ik hoorde er een paar zelfs al filosoferen over een tweede huisje in Frankrijk maar die moet ik dan helaas teleurstellen. Als de heren zich goed herinneren is er namelijk indertijd vastgesteld, en vastgelegd Karel, dat de eventuele winst op hun bijdrage uitsluitend besteed mocht worden aan een gelegenheid – bijvoorbeeld een café - ten behoeve van hangouderen. Aangezien de Ingooi op het punt staat om als zodanig te verdwijnen lijkt het me voor de hand liggend dat we met het verdiende geld op zoek gaan naar een vervanger. Ik vertel aan een aantal van jullie niets nieuws dat we hier wellicht bij een mogelijk nieuwe Ingooi zitten. Wat zeg je, Fransie, er kunnen geen twee cafés tegelijk met die naam bestaan? Scherp, Fransie, en goed opgemerkt. Daarom heb ik in de koopvoorwaarden van de huidige Ingooi laten opnemen dat de naam eigendom blijft van de huidige vereniging van eigenaren. Wij met z’n allen dus. Maar laten we nou niet vooruitlopen op dingen die nog geregeld moeten worden. Kan ik op jullie instemming rekenen voor de verkoop van de Ingooi en La Remise en Jeu?”
Dat kon hij onder het door Hansie aangedragen voorbehoud dat ook de afwezigen, Gijssie en meneer Piet, hun goedkeuring aan het besluit zouden verlenen. En omdat iedereen zich wel kon vinden in het initiatief van Nico kreeg hij gelijk toestemming om de onderhandelingen voor de aankoop van de Brug in gang te zetten.
“Ik had niet anders van jullie verwacht,” zei de voormalige directeur en oprichter van een internationaal opererend installatiebedrijf met een lichte blos. “En ik wil daarom voorstellen om nu op te stappen en naar la Remise en Jeu te gaan. Daar heb ik namelijk een tafel voor ons gereserveerd en reken maar dat die jongens zich nog meer het vuur uit de sloffen lopen dan ze normaal al doen.
Bridgemonday vandaag, heren. We zullen het er nog vaak over hebben.”

Gajus 9-7-2008

Het was mooi weer die maandag en nieuwsgierig arriveerde Gajus na het nodige zoeken bij het café waarover ome Bram iets gemompeld had van een brug te ver. Een uurtje te vroeg maar dat had hij bewust gedaan om zich een beetje te kunnen oriënteren. De Brug, want zo heette het, was een niet al te groot bruin café met vier tafeltjes buiten waarvan er een bezet was door twee buurtbewoners. “Als je een sigaretje wil roken kan je beter gelijk buiten blijven,” deelde er een aan Gajus mee “En als je iets wilt drinken moet je het zelf effe binnen halen.”

“Als ik de heren dan misschien iets aan mag bieden neem ik die gelijk mee,” antwoordde Gajus die uit eigen ervaring wist dat niets de tongen zo los maakt als een aangeboden drankje in de vroege middag. Z’n voorstel viel in vruchtbare aarde en met drie grote pilsen voegde hij zich een paar minuten later bij de twee die zich voorstelden als ome Bertus en Ome Nelis. Zeventigers maar nog kerngezond verklaarden ze bereidwillig. Regelmatig een harinkje verklaarde de een, vergeet het dagelijkse borreltje niet voegde de ander er aan toe, en tegen de dagelijkse stress zo nu en dan een halfzware van de weduwe. Daar waren hun vaders honderd mee geworden. Of de heer Gajus hier zo maar even langs kwam of dat ie geïnteresseerd was in het café?

“Je hoeft niet te antwoorden, hoor,”zei de man die zich als ome Nelis had voorgesteld. “Maar het is met de Brug zo gesteld dat Willem, de eigenaar, het eigenlijk voor gezien wil houden. Hij sukkelt al een jaar of vijf met z’n rug en nu heeft het rookverbod de doorslag gegeven. Als er geen liefhebber komt opdagen om de zaak over te nemen wordt de tent met ingang van 1 september gesloten. Haal jij effe nog een biertje, Bertus, en ik denk dat dit heer er ook nog wel eentje lust.”

Een voorstel waar Gajus zich in kon vinden, zeker nadat Ome Nelis hem had verteld dat zich nog geen liefhebber had gemeld om de zaak over te nemen.

Het was duidelijk dat er interessante perspectieven voor de vaste supporterskern waren geopend. Maar met mededelingen daarover wilde hij nog even wachten. En terwijl door z’n hoofd de melodie van cross over the bridge speelde, een topper uit de vijftiger jaren, proostte hij met z’n twee nieuwe vrienden. Proost, heren, ik denk dat wij elkaar hier nog wel vaker zullen ontmoeten.

Gajus

2-7-2008

De twee waren elkaar tegengekomen op de Albert Cuypmarkt en op voorstel van Gajus waren ze neergestreken op een terrasje in de van der Helststraat om onder het genot van een goeie Espresso bij te praten.
Waarom de oude bloemenkoopman een bezoek aan de Cuyp bracht wilde Gajus weten nadat ze wat wetenswaardigheden over beider achterban hadden uitgewisseld. Moest ie niet werken in z’n bloemenstal?
Weet je dan niet dat ik m’n vaste stek kwijt ben had Bram gerepliceerd. Na meer dan 25 jaar mocht hij daar niet meer staan vanwege de bouw van de Noordzuidlijn. Tijdelijk hadden ze bij de deelraad gezegd maar volgens insiders kon hij dat wel vergeten. Die metro komt echt deze eeuw niet klaar hadden ze verklaard. En de reden was simpel; de centjes van de Gemeente waren op. Z’n bezoek aan de A.C. had daar alles mee te maken. Kijken of daar een geschikte plaats voor hem beschikbaar was. Niet op korte termijn had ie een uur geleden van de marktmeester te horen gekregen. De wachttijd voor een standplaats was het afgelopen jaar opgelopen tot 8 jaar.
Het voorstel van Gajus om helemaal met werken te stoppen was vervolgens door de oude marktkoopman weggewuifd. Stoppen met werken? Wil je me dood hebben? Nee, ik ben geen man om thuis te zitten. Wat zeg je, lekker elke dag naar de Ingooi? Ik vroeg jou toch of je daar nog wel eens kwam? De laatste keer was drie maanden geleden was je antwoord. Toevallig geldt hetzelfde voor mij en de andere ouwe jongens. Drink nou eerst je koffie effe uit dan bestel ik wat hartigers en krijg je te horen waarom we er niet meer komen.
Even was alleen het geroezemoes van de markt op de achtergrond te horen geweest en gesprekken van andere bezoekers en beide mannen hadden hun omgeving openomen met zo’n blik die verried dat ze wel zo’n beetje alles op deze wereld hadden gezien wat de moeite van het bekijken waard was.
Kan jij je nog herinneren dat we een tribune in de Ingooi hadden gebouwd om naar de WK te kijken, was ome Bram verder gegaan nadat de juffrouw van de bediening twee parelende glazen pils voor ze had neergezet. En dat we een voetbaltoernooi hadden georganiseerd op straat voor de Ingooi? Dat de Ingooi nog een echt supporterscafé was? Dat kan jij je nog wel herinneren, hè? Nou, dat is over, uit, afgelopen, finito. Ik hoorde gisteren van Barendje dat Frits verleden week zelfs de grootbeeld TV heeft weggehaald. Al dat EK-voetbal paste niet in het bedrijfsbeleid had ie gezegd.
Hij had er weinig tegen in kunnen brengen, Gajus, en peinzend had hij na een lange teug van z’n pils geprobeerd om een oplossing te construeren voor het door ome Bram geschetste probleem. Of ze er al met Frits over gesproken hadden?
Vergeet het maar Gajus, heb ik al gedaan. En de andere jongens ook. En als je even nadenkt, weet jij ook wel wat de oorzaak van alle trubbels is. Precies, het restaurant, dat loopt als een trein, hoor, niks mis mee maar daar komt nou eenmaal een ander publiek dan in een foebalcafé. Simpel gezegd komt het er op neer dat de Ingooi een juppentent is geworden, waar ze ons liever zien gaan dan komen. Ja, proost.
’t Was jammer dat het zo gelopen was, had Bram na een korte stilte het gesprek weer in gang gezet, maar sinds een paar weken dronk ie met Gijssie en Frans een biertje bij een klein kroegje bij ‘m in de buurt en dat beviel prima.
Heb je er wel eens over gedacht om die bloemenhandel te stoppen en jezelf in zo’n buurtkroegje in te kopen, had Gajus gesuggereerd nadat ze nog wat herinneringen aan de Ingooi hadden opgehaald. Hij had z’n opmerking niet op een beter moment kunnen plaatsen en hoewel Bram voor de vorm wat tegensputterde en iets mompelde over dat zoiets een brug te ver was bleek wel dat Gajus midden in de roos had geschoten.

Doe de groeten aan de andere jongens, Bram, had Gajus twee pilsen later gezegd. Enne, die naam die ik je net voor een nieuwe kroeg hoorde zeggen is een mooie. Kan ik me goed in vinden. Je laat me toch wel weten als het zo ver is, hè. Een brug te ver. Die houden we er in.

Gajus

Vaak zijn ze best leuk om mee te maken, die dromen, maar eergisteren gebeurde er toch iets dat minder leuk was. Wat was het geval. Mevrouw Gajus en ik hadden weer eens een mooie reis naar Verweggistan gemaakt en kwamen moe maar vol verhalen terug in Ranjaland zoals ik de lage landen aan de Noordzee wel eens pleeg te noemen.Ik haal jullie wel af van Schiphol had Gajus Junior gezegd en hoewel we drie uur te laat arriveerden stond ie ons daar trouw op te wachten. Prima knul, kan je op bouwen en onderweg naar huis liet ie ons lekker uitrazen met alles wat we te vertellen hadden. En ook thuis was ie de beste toehoorder die een babbelaar zoals ik nu eenmaal ben, zich wensen kan. Tot hij, na een kop koffie, zei dat hij ook iets te vertellen had. Een mededeling zogezegd, eentje die minder leuk was.
Wij natuurlijk schrikken. Een bekende overleden, daar denk je dan het eerste aan, maar het was iets heel anders. Het ging over de Ingooi.
Maar wat is er dan aan de hand, zeiden wij. Vertel op man, je maakt ons ongerust,
Wat bleek dus, de Ingooi was gesloten.
Gesloten, had mevrouw Gajus die als eerste haar spraakvermogen terugvond, gezegd. Gesloten? Dat kan toch niet. Schiet op, junior, leuk geprobeerd maar daar trappen wij niet in. Wil je nog een lekker Espressootje van me?
Maar zo gemakkelijk ging dat dus niet en nadat we een glaasje rood hadden ingeschonken vertelde Junior ons het volgende verhaal.
Eigenlijk was alles begonnen met de drankvergunning voor la Remise en jeu. Die bleek er bij een controle van de Economische Controledienst niet te zijn, beter gezegd, die was nooit aangevraagd omdat de Ingooi al een vergunning had. Toch? Maar daar namen de heren geen genoegen mee omdat er in dergelijke gevallen sprake is van een gescheiden bedrijfsvoering of zoiets. En dan moeten, zoals een van die gasten zei: “Beide lokalen in het bezit zijn van de vergunningen die voor het betreffende bedrijf van toepassing zijn”.
“OK,” had Fritsie toen uiteindelijk gezegd. “Geen probleem, dan regelen we dat even, ik stuur JeanPaul straks naar het stadhuis en dan is die vergunning er volgende week.”
“JeanPaul?” had een van die gasten daarop gezegd. “JeanPaul? Is dat wel een Nederlander? Mogen wij de werkvergunning van die meneer even zien?”
Natuurlijk had hij die niet bij zich. Heb jij al je papieren bij je als je aan het werk bent? Nee natuurlijk maar leg dat maar eens uit bij een controle van de Economische Controledienst. JeanPaul moest mee.
Ja, wat moet je dan, de klanten afbellen? Uiteindelijk hadden ze het opgelost met een vriend van Mehmet die al een jaar of wat tweede kok is in een sterrenrestaurant. En met die werkvergunning van JeanPaul was niks aan de hand. Had ie thuis liggen in z’n kluisje.
Maar er was natuurlijk meer aan de hand want zoals mevrouw Gajus zei, was dit allemaal wel vervelend geweest maar geen reden om de zaak te sluiten.
En nadat ze nog een glaasje rood had ingeschonken was junior verder gegaan met z’n verhaal. Het was allemaal een maand geleden begonnen met een paar klanten van La Remise die door haagse Karel waren uitgenodigd. Een paar dikke mannen die niet alleen opvielen door het vele goud aan hun handen maar ook door de luidruchtige wijze waarop ze zich gedroegen. Achteraf bleek dat het twee Russische katoenbaronnen waren, geïnteresseerd in de overname van een Nederlandse voetbalclub. Gewoon uit liefhebberij, en om wat zwart geld te lozen. En Karel had gelijk de kans geroken die hem geboden werd. Die zag zichzelf al als manager van ADO den Haag dat in financiële moeilijkheden verkeert.
Dat was dan allemaal nog tot daar aan toe maar op een gegeven ogenblik had een van die twee gevraagd of die Turk - daar bedoelde hij Mehmet mee - niet voor een lijntje coke kon zorgen.
Onze Mehmet was gelukkig kalm gebleven en had ze verteld dat ze voor drugs aan het verkeerde adres waren. Maar die Abramovitzen bleven zeuren. Uiteindelijk was de herrie die daarop dreigde te ontstaan door Fritsie en Nico opgelost en hadden ze het stel inclusief Karel eruit gebonjourd. Nee, uiteraard niet zonder dat er wat woorden vielen en dreigementen door die twee werden geuit. Dat ze dit er niet bij zouden laten zitten en dat de zaak wel zou merken dat ze een ernstige fout hadden gemaakt.
Wat gebeurde er een week later? Drie politiewagens die voor de Ingooi stil hielden en zes man politie die de zaak binnen kwamen. Fritsie had nog even gedacht dat die weer aan het staken waren en wat geld uit de stakingskas wilden omzetten in een jong borreltje maar dat was mooi niet het geval. De heren kwamen voor een inval, iedereen moest op z’n plaats blijven en die agenten begonnen gelijk met een onderzoek omdat er verdenkingen waren dat er in de Ingooi werd gehandeld in drugs. Ernstige verdenkingen had de leidinggevende broeder van het stel geblaft. Informatie waarvan hij de bron niet mocht noemen.
Nou je weet hoe fel Fritsie is op drugs is en omdat ze tegenwoordig wat mensen van een advocatenkantoor als vaste klant hebben had hij daar gelijk maar naar toe gebeld en geïnformeerd of dat zo allemaal maar kon.
Een van die jongens is er toen nog bijgekomen en er werd natuurlijk niks gevonden tot die gasten ook al over de vergunningen van de zaak begonnen. De drankvergunning van La Remise. Uitgelegd dat die aangevraagd was en dat de Economische Controledienst daarmee genoegen had genomen maar die heren van de Hermandad wilden kennelijk bloed zien en de zaak moest dicht.
Niet mee te praten, de Ingooi kon dan nog open blijven maar la Remise moest dicht. “Gelijk sluiten die tent,” had de leider van het stel gezegd en geen komedie anders zouden ze ’s middags een paar mannetjes sturen om de boel dicht te timmeren. Tenslotte was die verdenking van drugs niet weggenomen en samen met die ontbrekende vergunning was er genoeg reden om de boel dicht te gooien op grond van de BIBOB. Een speciale wet die de burgemeester toestemming geeft om een zaak te sluiten bij ernstige verdenkingen, vertelde de man van het advocatencollectief maar hij ging gelijk aan de gang om uit te zoeken wat er aan de hand was want dat verhaal over ernstige verdenkingen, daar hing een luchtje aan.
Mevrouw Gajus en ik waren volledig perplex na het verhaal van junior. BIBOB, drugs, zou haagse Karel daar soms de hand in hebben? En natuurlijk waren we razend nieuwsgierig hoe dat verder was gegaan.
Op dat ogenblik, beste vrienden en supporters van de Ingooi, werd ik met een schok wakker. En ik dacht even dat ik op een zo’n houten bridge in een cel lag maar de rustige ademhaling van mevrouw Gajus, die naast me lag te slapen, overtuigde me er gelijk van dat ik gewoon thuis was. En na een blik op de klok, het was half vier, en een bezoek aan het toilet besloot ik om nog maar een paar uur in bed te blijven.
Pfff, droom jij wel eens? Jij bent een rustige slaper?
Moet je zo houden. Is een stuk rustiger. Wel te rusten.

Gajus
06-04-2008

“Wat een drukte hier,” zei hij nadat hij zich door de bezoekers een weg had gebaand en een stoel bij schoof aan de tafel van de vaste supporterskern. “t Lijkt wel of er tegenwoordig niet meer gewerkt hoeft te worden.”
Z’n opmerking bleef even hangen in de Ingooi, waar inderdaad nog maar nauwelijks een bezoeker bij kon.
“Maar hoe is het met de mannen? De seizoenkaart voor het volgende seizoen al besteld, Fransie? Wat zeg je? Is meneer C. al weer vertrokken? Nou ja, dat hadden we al min of meer voorspeld, toch? En hoe zit het met jullie vakanties? Al een verweg bestemming gereserveerd? Vertel eens Bram, wordt het Turkije dit jaar of de Costa Brava?”
“Bram is een beetje in de contramine,” fluisterde Fransie hem in. “Laat hem maar effe met rust” maar de waarschuwing kwam te laat. Grommend gaf de oude marktkoopman te kennen dat hij wel iets beters te doen had. Had Gajus dan niet gehoord dat je als Nederlander er beter aan deed om niet naar Verweggistan te gaan omdat ze ons daar niet meer pruimden. “En dat komt allemaal door die mooie politieke vriendjes van Karel. Die moeten zo nodig een film maken om die koranjongens te pesten. Alsof er niks belangrijkers is. Betalen die koranjongens m’n AOW? Zorgen die ervoor dat ik straks met m’n Saartje een mooie ouwe dag heb? Mooi niet. Schiet op met die flauwekul.”
Het was duidelijk dat een goeie discussie over details als de vrijheid van meningsuiting voorlopig weinig kans maakte vandaar dat Gajus een ander gespreksonderwerp aansneed. Het nieuwe restaurant van de Ingooi en hoe het daar mee ging. Of het geen goed idee was om daar straks met z’n allen een stukkie te gaan eten.
“Je bedoelt in la Remise en Jeu,’’ kwam van wel vijf kanten de verbaasde reactie. “Heel leuk idee, beste man maar dan had je wel een paar weken geleden moeten reserveren.”
Er was een rondje van Nico voor nodig en de geduldige uitleg van de anderen voor het Gajus duidelijk was dat er iets was veranderd. En nadat Frits hem een knipsel uit de krant had getoond viel het dubbeltje. La Remise en Jeu was een paar keer door Johannes van Dam bezocht en deze kenner had het restaurant met een negen beloond.

      
                                            La Remise en Jeu

“Niet te geloven,” was de verbaasde reactie van Gajus geweest. “Niet te geloven. Maar dat betekent dus dat er in het café dat ik een paar jaar geleden als aandeelhouder van de ondergang heb gered, nu geen plaats meer voor me is als ik een happie wil eten omdat mevrouw Gajus met een vriendin naar een toneelvoorstelling is. Waar is Frits? Dit kan toch niet waar zijn. Frits, Frits?”
Hij had zich de moeite echter kunnen besparen omdat de uitbater het veel te druk had met een groepje oudere heren dat kennelijk wel had gereserveerd. “Iets met OLO,” fluisterde Mehmet hem in het voorbijgaan toe. “Maar ik wil wel even vragen of tante Jans misschien iets voor jullie kan klaar maken. Een lekkere gehaktbal brood of een dubbel sateetje.”
En dat deden ze uiteindelijk maar. Met een paar drankjes werd daarna de juiste stemming voor een goed gesprek gecreëerd waardoor er nog heel wat werd afgepraat over onderwerpen als de zegeningen van de vrije markt, het verdwijnen van de postkantoren, de toegangsleeftijd voor de film van Wilders, de zinloze oorlog in Afghanistan en de bloeiende markt die voor Nederlandse vlaggen in al die verre landen is ontstaan.
Of de gehaktballen van tante Jans smaakten? Die werden beoordeeld met een tien en daar kan zelfs Johannes van Dam niet tegen op.

7 maart 2008

Gajus

Het was een paar dagen na de spraakmakende vergadering waarbij de heer J.C. zich bereid had verklaard om de godenzonen uit het moeras trekken, waarin ze geleidelijk dreigden weg te zakken.

“Wou je daarmee zeggen dat ie door een aantal heren van de ledenraad was uitgenodigd?” vroeg Gijssie die zich voor de gelegenheid met een trui had uitgedost waarop in kleine maar sierlijke letters nummer 14 was geborduurd.

Wat Bram allemaal nog meer had willen zeggen werd in de kiem gesmoord door Frits die een groot blad met drankjes en een assortiment lekkernijen torste. Maak es effe plaats mannen, dan kan ik m’n handel uitventen. ‘s Jonge, jonge, de hele club weer eens een keertje bij elkaar, dat is een tijd geleden, hoewel, waar is je zoon, Gajus?”

Even was iedereen bezig om ruimte te maken en pas nadat Gajus had uitgelegd dat het nou eenmaal gebruikelijk is dat mannen van de leeftijd van zijn zoon overdag werken om centjes te verdienen konden ze zich weer ongestoord aan het onderwerp van gesprek wijden. De komst van Johan Cruiff bij Ajax.

En zoals meestal liepen de meningen sterk uiteen variërend van blinde adoratie voor de komst van de ‘verlosser’ door Fransie tot een koel beredeneerde afwijzing door Nico omdat een organisatievorm zoals nu voorgesteld onherroepelijk tot een mislukking moest voeren.

“Ze moeten gewoon dat hele zootje met die Sjaoke en van Geel buiten de deur zetten was de mening van haagse Karel. Dat hebben wij bij ADO ook gedaan met het bestuur en toen …………….” “En daar zien we nu de gevolgen van wat jullie bij ADO hebben gedaan,” viel Gajus hem koeltjes in de rede. “De club is failliet en den Haag is voorgoed van eredivisievoetbal verstoken. Niet dat dat erg is want dat stelletje zogenaamde supporters dat daar de tribunes bevolkt kan iedereen missen als kiespijn. Hou jij je nou maar bij de politiek, Karel als je je daar tenminste nog in beweegt.”

Hier en daar werd in de Ingooi na het met stemverheffing door Gajus uitgesproken commentaar in hun richting gekeken omdat men de indruk kreeg dat er in hun hoek een ruzietje aan het groeien was. En de oud-bewoner van de schilderwijk was net van plan om Gajus op een pittige wijze van repliek te dienen toen meneer Piet met een ‘heren, heren’ tussenbeide kwam. Het rondje van de zaak dat Frits daarop kwam brengen zorgde ervoor dat het gesprek weer op een normaal geluidsniveau kon worden voortgezet. Met de vraag van Gijssie aan Nico of die voor gewone mensen kon uitleggen wat er mis was met Jopie C. in het bestuur.

“Het antwoord op je vraag zit impliciet al in de vraagstelling, opgesloten, beste Gijs,” gaf de gepensioneerde directeur van een internationaal opererend installatiebedrijf minzaam te kennen. “Jopie C. zit namelijk helemaal niet in dat nieuw te vormen bestuur en hij komt er ook niet in. Nog sterker, dat is hij ook niet van plan. Het enige dat hij heeft toegezegd is dat hij zal aangeven hoe de organisatie voor wat betreft het voetbaltechnische gedeelte er in zijn ogen uit behoort te zien.”

Er viel even een stilte waarbij je de hersenen van een aantal heren duidelijk kon horen kraken om de tekst van Nico te verwerken.

“Ja maar,” zei Fransie uiteindelijk terwijl er een diepe denkrimpel tussen z’n ogen was getrokken. “Hij zei toch dat hij de verantwoordelijkheid zou dragen. Wat kan dat anders betekenen dan dat hij de leiding neemt van het technische gebeuren?”

Er ontstond zelfs enig instemmend gemompel en ome Bram verwoordde de mening op zijn bekende wijze met de opmerking “Je bent de baas of je bent het niet”.

Waarop zowel meneer Piet als Hansie en Gajus opmerkten dat het toch iets anders lag. De heer J.C. was zeker niet de baas maar adviseur van de vereniging. Het enige waarvoor hij verantwoordelijk gesteld kon worden was of het model dat op zijn advies ingevoerd zou worden, ertoe zou leiden dat de gestelde beleidsdoelen bereikt werden. Niet meer maar ook niet minder.

“Allemaal kletsika van ‘niet voetbalkenners’,”mopperde Gijssie en Fransie sprak z’n teleurstelling uit over het ‘gebrek aan vertrouwen’ maar eigenlijk viel het gesprek daarna een beetje stil.

En met de opmerking van haagse Karel dat J.C. nooit de baas kon worden omdat ie dat niet van z’n vrouw Danny mocht sloten ze het onderwerp af. Daar was trouwens een nog veel betere reden voor. Mehmet kondigde aan dat de tafel in het restaurant voor de heren klaar stond en daar moest alles voor wijken.

Maar goed, er staat in ieder geval weer iets te gebeuren in de arena. De tijd zal wel leren of de ‘verlosser’ of die andere ‘godenzonen’ het loodje leggen.

21-2-2008

Gajus

We dachten al even dat je niet zou komen verwoordde ome Bram de zorg van de aanwezigen en Nico schonk gelijk een glaasje rouge in omdat hij de voorliefde van Gajus voor deze medicijn kende.
Nadat ze allemaal hun bestelling hadden geplaatst kwam het gesprek op gang. Over hun favoriete club in eerste instantie en iedereen was opgelucht dat de Hunt niet tussentijds was weggekocht. En er werd natuurlijk uitgebreid gefilosofeerd over de waarde van de laatste aankopen, een uitgerangeerde Ghanees, een jonge Zweedse middenvelder die eerder te licht was bevonden en weer een Spaanstalige, nu een verdediger om Ogararu tot beter spelen te dwingen.
Of er gesproken kon worden van versterkingen werd niet duidelijk. De meningen liepen uiteen en er was trouwens een ander onderwerp dat door meneer Piet werd aangesneden. De problemen op de beurs die de laatste weken het wereldnieuws domineerden. Haagse Karel die een blauwe maandag iets met aandelen en beleggingen had gedaan noemde de nieuwe ajaxaanwinsten een risicobelegging en verwachtte een daling van het ajaxaandeel omdat er in zijn ogen sprake was van een miskoop.Maar tijdens het voorgerecht werd zelfs de vijf miljard die een Franse bankbediende had verduisterd, naar de achtergrond gedrongen toen het oog van Fransie op een zware baardige man in een hoekje viel, door Gajus daarna herkend als Johannes van Dam, de bekende recensent van restaurants.De verrassing was groot. “Het zal toch niet waar wezen,” zeiden ze tegen elkaar. “Worden we nu al vereerd met een bezoekje van de grote Johannes. Dat wordt een weekje het Parool lezen.”Het eten smaakte de mannen daarna zo mogelijk nog beter en de rouge en blanc die door Mehmet regelmatig bijgeschonken werd, was fruitig en soepel.Hoe de wedstrijd afliep? Ach, wat zullen we ervan zeggen? Dat andere roodwit won. En omdat ze kenners zijn verwekte het nauwelijks verwondering bij de vaste kern.Maar la Remise en Jeu gaat het maken.

Gajus junior

30-01-2008

(voor de niet ingewijden, Johannes van Dam heeft een vaste rubriek in het Parool en beoordeelt wekelijks een Amsterdams restaurant)